Marketing Oriented Party ή Όταν ο Σαμαράς συνάντησε τον Μπλερ και η ΝΔ τους Εργατικούς

Αχ βρε Αντωνάκη! Είδες που με οδήγησες...να ψάχνω τις περυσινές μου σημειώσεις από το Political Marketing 1. Τι μου θύμισες...Όταν είχα δει τον τίτλο αυτού του μαθήματος γούσταρα τρελά να το παρακολουθήσω, αλλά όταν είδα το όνομα του καθηγητή ήμουν έτοιμος να το παρατήσω. Τελικά για καλή μου τύχη δεν το παράτησα! Το μάθημα αυτό ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα όλου του έτους!

Λοιπόν σε αυτό το μάθημα ασχοληθήκαμε όπως είναι προφανές με το Political Marketing. Marketing και πολιτική μαζί; Θα πέσει φωτιά να μας κάψει στα ανεξάρτητα και αδέσμευτα Ελληνικά Πανεπιστήμια!

Τέλος πάντων...Όλα αυτά τα θυμήθηκα όταν σήμερα είδα τον Αντωνάκη να παρουσιάζει το νέο logo της ΝΔ, το νέο labelling, τα νέα γραφεία και το νέο portal. Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό που ξεχωρίζαμε τα κόμματα σε κατηγορίες με τον Dr. Pettitte και είπα "Ωπ!Να και η ΝΔ Market Oriented Party". Το εάν και κατά πόσον ήταν μέχρι τώρα, και εάν όχι γιατί, δεν πρόκειται ν το αναλύσω. Επανέρχομαι στις αναλαμπές μου και θυμάμαι ότι τότε χωρίζαμε τα κόμματα σε Product Oriented Parties, Sales Oriented Parties και Market Oriented Parties (Jennifer Lees-Marshment, Auckland). Δεν θα μπω στις δύο πρώτες κατηγορίες αλλά θα πάω κατευθείαν στην τρίτη η οποία και νομίζω μας ταιριάζει γάντι. Προτού κάνω αυτό όμως ας αναφέρω επιγραμματικά τα κύρια σημεία αυτών των μοντέλων πολιτικού marketing:

• Προσδιορισμός του οργανισμού/κόμματος
• Προσδιορισμός της αγοράς/ψηφοφόροι
• Προσδιορισμός του προϊόντος

Α. Η συμπεριφορά του κόμματος

Β. Η συνέχεια, όχι μόνο η περίοδος των εκλογών

Γ. Όλα τα επίπεδα του κόμματος

-Ηγεσία

-Βουλευτές

-Μέλη

-Προσωπικό

-Σύμβολα

-Καταστατικό

-Δράσεις

-Πολιτικές

Ταξιδεύοντας με το Τρίτο Πρόγραμμα - Γράμμα στη Ντ.

Προχθές Κυριακή ξεκίνησα από Δροσιά να κατέβω Κέντρο...Πλάκα...ο δρόμος μισοάδειος και οι μετεωρολόγοι έλεγαν ότι ο καιρός θα αλλάξει. Πράγματι, είχε αρχίσει να ψιλοβρεχεί και ο αέρας στα βόρεια ήταν αρκετά δυνατός. Ψάχνοντας στο χαλασμένο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου κατέληξα σε κάτι γνώριμο...Jacques Brel. Η οθόνη δεν δουλεύει για να ξέρω τι είναι...Ξεκινάει η απαγγελία…

“μια δημόσια επανόρθωση

μια ερωτική εξομολόγηση

μια προαγγελία θανάτου”

"Γίνεσαι ογδόντα δύο χρονών. Έχεις κοντύνει έξι εκατοστά, ζυγίζεις όλο κι όλο σαράντα κιλά και είσαι ακόμα όμορφη, γοητευτική κι επιθυμητή. Πάνε πια σαρανταοκτώ χρόνια που ζούμε μαζί και σε αγαπώ περισσότερο από ποτέ. Νιώθω και πάλι μέσα στο στήθος ένα σπαρακτικό κενό που μονάχα η ζεστασιά του κορμιού σου πάνω στο δικό μου το γεμίζει."

Τότε αρχίζω να υποψιάζομαι τι σταθμό έπιασα...Τρίτο Πρόγραμμα...Ήταν εκπομπή 'Που πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε' με τον Μενέλαο Καραμαγγιώλη. Τι υπέροχος τίτλος...πόσο μαγευτικός...Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης παρουσίαζε το 'Γράμμα στη Ντ.' του Αντρέ Γκορζ. Η ακρόαση ήταν μία μαγεία...έπιασα τον εαυτό μου να μην πιστεύει ότι ακούει κάτι τέτοιο στα ελληνικά ερτζιανά. Ποίηση...έμμετρο λόγος...ερωτισμός...απελπισία...δεμένα με ήχους...μουσικές...τραγούδια. Το ραδιόφωνο ξάφνου γίνεται τέχνη σε υψηλή έκφανση της.

Δημιουργικότητα γιοκ...κρίμα

Είχα συνηθίσει μέχρι τώρα να ζω μία full ακαδημαϊκή ζωή. Πτυχίο...Μεταπτυχιακό...(με ένα μικρό διάλειμμα στο στρατό)...συνέδρια...εργασίες...εξετάσεις...διαλέξεις...κλπ. Αλλά πάντα θεωρούσα ότι σε αυτό το επίπεδο δεν ήμουν 100% δημιουργικός και αποδοτικός. Θεωρούσα ότι όσο έκανα ήταν για εσωτερική ακαδημαϊκή κατανάλωση και λίγη σημασία είχαν στον "πραγματικό κόσμο".

Τώρα που ασχολούμαι έστω και επιδερμικά με τον "πραγματικό κόσμο" νοιώθω ακόμη πιο καταπιεσμένος και κυρίως λιγότερο δημιουργικός και αυτό μου στοιχίζει...μου στοιχίζει πολύ...Νοιώθω ότι έχω καιρό να δημιουργήσω...να σκεφτώ...να φανταστώ...να συνθέσω και να πλάσω. Φευ!οποία βλασφημία...ο "πραγματικό κόσμος" και συγκεκριμένα αυτός στον οποίο ζω να μου στερεί τη δημιουργικότητα μου! Ποιος θα το πίστευε αυτό;Ότι αυτό ο μικρό-κόσμος στον οποίο ζω δεν με αφήνει να συνθέσω;

Το απόγευμα "έγραφα" κάτι περί καινοτομίας και νέων προϊόντων και ασυνείδητα αναλογίστηκα τι καινοτόμο έχει κατεβάσει το κεφάλι μου τον τελευταίο καιρό. Μου ήρθαν θυμησιές από τον τελευταίο μου ακαδημαϊκό χρόνο στο Λονδίνο οπότε και ήρθα για πρώτη φορά με το αντικείμενο της επικοινωνίας. Κάθε μου μάθημα...κάθε μου παρουσίαση...κάθε άρθρο που έβρισκα...κάθε μας κουβέντα στα διαλείμματα ήταν ένα παράθυρο σε αυτό το χώρο, ενώ ιδέες μου έρχονταν στο νου συνεχώς. Συλλογιόμουν πως μπορούσα να τα εφαρμόσω όλα αυτά στην Ελλάδα, στα κόμματά μας, στην πολική μας, στην κοινωνία μας. Αποκορύφωμα ήταν η πτυχιακή μου οπότε κάθε σελίδα ήταν μία σελίδα δημιουργίας, φαντασίας, ονειροπλασίας και ρομαντισμού. Το μότο μου τότε ήταν "why not?it's worth trying αφού στόχος της πολιτικής είναι να κάνουμε την κοινωνία μας καλύτερη, άρα τι καλύτερο από το να είμαστε ρομαντικοί και να προσπαθούμε ακόμη και εάν αυτό που κάνουμε δεν έχει σίγουρο αποτέλεσμα. it's worth trying... ". Με αυτό το μότο έχτισα την πτυχιακή μου...

Με αυτή τη λογική δεν επέλεξα να μείνω στην Αγγλία. Ήθελα να δοκιμάσω να δημιουργήσω και να συνεισφέρω στην κοινωνίας με τις ιδέες μου. Προφανώς και δεν περίμενα ανοιχτές αγκάλες και όλους να λαχταρούν να σωθούν από τις ιδέες μου, να τρέχουν να με συναντήσουν και να υλοποιούν όποια τρελή ιδέα είχα...Άλλωστε ποιος είμαι εγώ ώστε να γίνονται όλα αυτά; Περίμενα τουλάχιστον όμως να με ακούνε...έστω για ένα λεπτό...ίσως κάτι έχω να πω και εγώ...

Για πρώτη φορά νοιώθω ότι η δημιουργικότητά μου είναι περιορισμένη...και το χειρότερο; Είναι καταπιεσμένη από εμένα αφού όλα αυτά είναι αντίκτυπος των επιλογών μου.

Πως θα φαίνονταν τα status updates και τα tweets μας στο χαρτί;

Έχετε αναρωτηθεί πόσο status updates,tweets etc. έχουμε γράψει μέχρι τώρα κατά την διάρκεια της socially networked ζωής μας; Κάτι ωραίο που είπα πριν από8 μήνες τι ήταν ρε γαμώτο...που είναι ρε γαμώτο;;

Υπάρχουν applications που μας επιτρέπουν τη συλλογή όλων των αποφθεγμάτων που έχουμε αναπαράγει και των 'αποσταγμάτων της γνώσης και της σοφίας μας'. Τόση φαιά ουσία έχουμε καταναλώσει βρε αδερφέ,γιατί να να αφήσουμε το έργο μας να χαθεί στο διηνεκές του internet;

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι από τα ανθολόγια και τις ποιητικές συλλογές περνάμε σε tweetολόγια και συλλογές των updates μας...ίσως, γιατί όχι...ίσως πλέον οι bloggers να εκδίδουν μία ετήσια συλλογή των posts τους.

Το βρίσκω τουλάχιστον ενδιαφέρον το γεγονός ότι ενώ όλοι σκοτωνόμαστε να γράψουμε το καλύτερο status και να κάνουμε retweet την καλύτερη ατάκα στο internet,υπάρχει μία τάση, δυνατή ή μη δεν το γνωρίζω ακόμη, για συλλογή και εκτύπωση όλων αυτών των προσπαθειών μας.

Τελικά μάλλον η έννοια της συγκέντρωσης της πληροφορίας είναι πιο δυνατή από τον χαώδη κόσμο των social networks. Αυτός ο τρόπος είναι και μία καλύτερη αξιοποίηση όλων όσων κατά καιρούς γράφουμε. Κάτι 'καλό' που γράψαμε πριν από 1 χρόνο στο twitter ή στο facebook πλέον είναι...κάπου...στο internet...

Έτσι ίσως να έχει και μεγαλύτερο ενδιαφέρον ώστε να δούμε ποιος από τον digital κόσμο μας μπορεί να αντέξει και εκτός του. Υπάρχει και application για έκδοση των posts από blogs.Αλήθεια πόσοι bloggers θα είχαν την ίδια απήχηση και εκτός blogόσφαιρας;

Τα applications αυτά λοιπόν είναι απλά και σχετικά οικονομικά νομίζω...

TWORNAL

EGOBOOK

TWEET TOWEL

BOOK OF FAME

BLOG2PRINT

Great social media engagement-KLM Surprise

Εξαιρετικό case social media engagement από την KLM! Τώρα δεν προλαβαίνω αλλά τα βράδυ θα το σχολιάσω!!

http://www.economist.com/node/17722733?story_id=17722733

AS THEY prepared to face their second big strike in four years, America’s coal-mining bosses knew they had to do something about the newspapers. It was 1906—a time of rising resentment against robber-baron capitalism and the heyday of muckraking “yellow journalism”. During the previous strike the trade unions had fostered good relations with newspapermen and won themselves a sympathetic press. To help put their side of the story, the mining bosses turned to a former journalist, Ivy Lee.

It was already fairly common for big companies and public figures to employ publicists and press agents to represent them and rebut criticism. But these men did not conduct extended campaigns to influence public opinion. And many prominent folk engaged with the mass media as little as possible. As Stuart Ewen notes in “PR! A Social History of Spin”, the standard businessman’s attitude towards the public was one of “hardened arrogance”. Lee was to pioneer new methods—and, in the process, create a new industry.

Richard Holbrooke...ο τελευταίος των διπλωματών;

Συζητούσαμε, χθες νομίζω, στο γραφείο για τον θάνατο του Richard Holbrooke. Πραγματικά ένας από τους τελευταίους διπλωμάτες ο οποίος μπορούσε να χαράξει διεθνή πολιτική, ο οποίος μπορούσε να μπει στο κέντρο των εξελίξεων, να διαδραματίσει κυρίαρχο ρόλο, να διαπραγματευτεί με όποιον χρειαστεί και τέλος να φτάσει σε συμφωνία.

Στην Ελλάδα είναι γνωστός και αντιπαθής για πολλούς και διάφορους λόγους, όπως η μεσολάβηση του στα Ίμια, ο ρόλος του στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό αλλά και ο ρόλος του στην καταληκτική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Έτυχε πέρυσι να τον μάθω καλύτερα αφού έκανα μία παρουσίαση στο πανεπιστήμιο για το βιβλίο του "To end a War" το οποίο είναι ουσιαστικά τα απομνημονεύματα του για την δράση του στα Βαλκάνια. Για αυτή την αποστολή έχω την εντύπωση ότι ο Holbrooke εργάστηκε πιο σκληρά από όλες τις άλλες.Έπεσε σε ενέδρα, σκοτώθηκαν δύο στενοί του συνεργάτες, κινητοποίησε όλη την Ευρώπη, ανέδειξε το ζήτημα στις Η.Π.Α. Ήθελε με όλες του τις δυνάμεις να πετύχει για διάφορους λόγους τους οποίους δεν πρόκειται να αναλύσω εδώ.

Δεν είναι τυχαίο ότι τότε ονομάστηκε "Bulldozer". Πολλά έχουν γραφτεί για το πως προσέγγισε τον Milosevic, τον Izetbegovic και τον Tudjman, για τα brandy που έπινε με τον Milosevic στο Dayton την ώρα που η Γιουγκοσλαβία καιγόταν. Και όμως ο Holbrooke το πάλευε και προσπαθούσε να φέρει τις δύο πλευρές κοντά. Και μιλάμε για συνθήκες πολέμου και πράξεων γενοκτονίας εκατέρωθεν. Το επίτευγμα του να φέρει κοντά όλες τις πλευρές ήταν τιτάνιο, και κακώς κάποιοι το συγκρίνουν με την περίπτωση της Ιρλανδίας γιατί πολύ στην τότε Γιουγκοσλαβία επικρατούσε πόλεμος...έτσι απλά.

Όταν είχε ερωτηθεί ο Holbrooke για το πως είναι δυνατόν να διαπραγματεύεται με ανθρώπους που κάνουν ανήθικες πράξεις, αυτός είχε δηλώσει:

"If you can prevent the deaths of people still alive, you're not doing a disservice to those already killed by trying to do so. And so I make no apologies for negotiating with Milosevic and even worse people, provided one doesn't lose one's point of view."

Έτσι απλά. Νομίζω δεν χρειάζεται άλλο σχόλιο...Καλό ταξίδι...

http://www.foreignaffairs.com/features/collections/in-memoriam-richard-holbrooke?cid=soc-twitter-in-memoriam-richard_holbrooke-101410

Πορείες,γενικές απεργίες και μια ματιά στο μελλοντικό παρελθόν

Καιρό είχα να γράψω. Το ήθελα να κάτσω να γράψω, το είχα και ανάγκη αλλά είτε ο χρόνος, είτε η κούραση, είτε κάποιες συνθήκες δεν μου το επέτρεψαν. Σήμερα όμως βρήκα και ένα λίγο πιο δυνατό έρεισμα να γράψω και λίγο χρόνο παραπάνω.Σήμερα είχε λοιπόν είχε γενική απεργία. Δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι κατέβηκαν σε απεργία για να εναντιωθούν στο πολυνομοχέδιο το οποίο ψηφίστηκε όπως ψηφίστηκε, με διαγραφές, γκρίνιες κλπ., αλλά ψηφίστηκε.

Παρατήρηση 1η: Γενική απεργία. Γενική; Αλήθεια σε απεργίες της ΑΔΕΔΥ ποιος συμμετέχει;Προσπαθώ να βρω ένα φίλο ή γνωστό ο οποίος δουλεύει σε "μεγάλη,σοβαρή" ιδιωτική εταιρία ο οποίος μαζί τος συναδέλφους του να συμμετείχε σε απεργία της ΑΔΕΔΥ. Το βίωσα πρώτη φορά και εγώ αυτό. Η μη συμμετοχή στην απεργία δεν σημαίνει ότι διαφωνείς με τα αιτήματα γι'αυτό δεν συμμετέχεις. Ούτε ότι φοβάσαι μην σε απολύσουν. Αλλά ο πελάτης, στον οποίο βασίζεσαι να κερδίσεις τα λίγα ευρώ που κυκλοφορούν στην αγορά, δεν θα πει "Α!Έχουν απεργία μωρέ τα παιδιά στην Ελλάδα και σήμερα.Δεν πειράζει.Ας μείνουν και λίγο πίσω οι δουλειές". Και επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό ούτε στάση υποδούλωσης στο χρήμα είναι ούτε καλλιέργεια σχέσης υποταγής με τον πελάτη. Είναι τρόπος ρεαλιστικής και ορθολογιστικής προσέγγισης της δεδομένης κατάστασης. Με τις συνεχείς γενικές απεργίες δεν δείχνεις στον "ταξικό αντίπαλο" ότι έχεις δύναμη και θα νικήσεις, απλά γίνεσαι ένα εμπόδιο το οποίο εύκολα, άμεσα και προπαγανδίστηκα μπορεί να ξεπεραστεί. Για τον δημόσιο τομέα δεν το συζητώ...χαρά Θεού η απεργία!!