The FP Survey: The Wisdom of the Smart Crowd | Foreign Policy

The Foreign Policy magazin surveyed its top 100 Global Thikers about various issues from what mobile phone they use up to whcich country they consider as the most dangerous!!!
The results are far more than interesting.

What is going on with Turkey?Me,myself and Dr.Davutoglu

For a Greek who is studying or has studied International Relations the most common and maybe the most interesting issue to cope with is the Greek-Turkish Relations.I couldn be no exception! Even though my field of studies has slightly differentiated the interest remains the same and even stronger taking into consideration the better access to data and information I have at the UK. Therefore here are three articles which really raised my interest again about the regional stability of forces at the SE Balkans

http://www.foreignaffairs.com/articles/65634/soner-cagaptay/is-turkey-leaving-the-west?page=show
http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=muslims-don8217t8230-2009-11-10
http://online.wsj.com/article SB10001424052748704013004574517210622936876.html
There is an obvious change at Turkey's foreign policy.Turkey tries to get a hegemonic role not just at the Balkans but also at the Middle East and the Muslim world.Turkey tries to play the role of a pioneer of world peace and reconciliation. There are some pionts which indicate Turkey's new strategic plan.In brief the most important and significant are:

• Change in relations with Israel (http://www.youtube.com/watch?v=zRB1vQVqdQA,http://www.defensenews.com/story.php?i=4387779&c=FEA&s=INT)
• Closer relations with Iran (http://news.bbc.co.uk/1/hi/8325373.stm, http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601103&sid=anNJ_8vuGKf0, http://centreforeuropeanreform.blogspot.com/2009/11/is-turkey-irans-friend.html)
• Raprochment with Libya (http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turkey-libya-together-to-expand-to-africa-2009-11-25,http://www.turkishweekly.net/news/93256/turkey-and-libya-to-lift-mutual-visa-requirements.html)
• Meditator between Israel and Syria despite the problems occuring due to Turkey's turbulence with Israel (http://www.haaretz.com/hasen/spages/992924.html , http://www.worldpoliticsreview.com/blog/show/4637)
• Kurdish issue
  

But the most indicative characteristic is the Turkish Minister of Foreign Affairs, Professor Davutoglu(http://www.mfa.gov.tr/ahmet-davutoglu.en.mfa). Here,please allow me making it a little personal. I've met Professor Davutoglu back at 2006 when I've participated at the Eyropean Weekend School at Istanbul,an annual event organised by Center of European Studies of the Bogazici University (translated into the University of Bosphorus) one of the most prestigious academic institutions in Turkey with speakers some of the most important people from Turkey and academias from Trueky,Europe and USA. At that time Dr.Davutoglu was just a professor at Beykent University and an Advisor to the Prime Minister Recep Tayiip Erdogan.I didn't know him at that time and neither did most of the other non-Turkish participants. By the organizers he was presented to us as a Bogazici alumni,with a long carreer as an academia at the Islamic University of Malaysia, at Bogazici University,at Beykent University and at the Military Academy and War School. Before the session during which he would talk,everyone was anxious and really glad that Davutoglu would deliver a speech to us.I asked them why is he so important?My Turkish friends told my that he was,and still is, one of the most important and influential people at the Turkish politics.As they told me,he is a traditional islamist, a very modest academia,a really smart advisor to PM Erdogan and most of all the ideological founder and establisher of the AKP,Erdogan's party.
After having heard so much about him I was really keen on listening what he would say to us andespecailly about Greek-Turkish Relations.Well,during his speech he didn't talk at all about Greek-Turkish Relations!He told that there should be a solution for Cyprus taking into consideration Turkish interests as well as Greek of course. I tried to ask him more about our bilatteral relations but I didn't have a chance.However it was made quite clear that Turkey was not interested only in just coping with the Greek-Turkish issues but wanted to achieve something greater.To make Turkey a key role player not at a regional sphere but at a more wide sphere. Those who have read Davutoglu's book "Stratejic Derinlik"(Strategic Depth),say that all his perspectives and his vision about Turkey are well-stated at this book,which I really wanna find translated into English or Greek but is just not available yet.They say that this book is a handbook for someone who wants to read Davutoglu'smind and interprete Turkey's steps not in the very far future.
For anyone coping with Turkey it must be made clear that Turkey is no longer a small regional actor whose objective is just to become an EU member and be a good friend of USA. Turkey wants a bigger part at the global sphere and Turkey will take it and wont't wait to have it given.

(this piece is not a product of long academic research and cannot be considered an academic essay.
It was written while listening to Broken Flowers OST)





ps.after the publishing of this piece I came across this really interesting article about Prof.Davutoglu
http://www.newsweek.com/id/224713

Ειδήμονες;;;Όχι και τόσο...

Λόγω της φύσης των σπουδών μου διαβάζω αρκετά βιβλία διάσημων και σημαντικών συγγραφέων,έχω καθηγητές ανθρώπους που επηρεάζουν ή τουλάχιστον το έχουν κάνει κατά το παρελθόν. Σύμβουλοι υπουργών,βουλευτών,πολιτικών,κρατών,μέλη think tanks και άλλα πολλά.
Μας διδάσκουν τόσο ωραία πράγματα,τόσο σημαντικά!Πώς να σώσουμε τον κόσμο,πώς να τελειοποιήσουμε την αγορά,να επιτύχουμε ότι καλύτερο σε διεθνές επίπεδο για τη χώρα μας.
Δεν θα σταθώ στους δικούς μας όμως...
Διάβαζα για άλλη μία φορά το δίτομο σύγγραμα των Bernanke και Abel για τη Μακροοικονομική.Ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο πραγματικά.Καλογραμμένο,με ωραίες πρακτικές εφορμογές στην κοινωνία(παρά τα λάθη της μετάφρασης και τον υπερβολικό αμερικανοκεντρισμό των παραδειγμάτων του).Τόσο ωραία μαθαίνουμε από αυτό το βιβλίο πως να βελτιστοποιούμε τους μισθούς,την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών,πως λειτουργεί η αγορά,η οικονομία, πως διαμορφώνονται τα επιτόκια.
Όμως ποίος είναι ο κύριος Bernanke ;Μα δεν είναι άλλος από τον πρόεδρο της FED,της ομοσπονδιακής τράπεζας των Η.Π.Α.. Ο άνθρωπος που χειρίζεται την οικονομία της αυτής μεγαλειότητα της υπερδύναμης. Της αυτοκρατορικής υπερδύναμης της οποίας η οικονομία της παραπαίει,τα νοικοκυριά της πεινάνε πλέον, τα χρέη των πολιτών της είναι άφταστα,της οποίας η αγορά επηρεάζει όλο τον κόσμο.
Σε όλα αυτά τα προβλήματα υποτίθεται ότι θα έβρισκε λύσεις ο μεγάλος καθηγητής Bernanke,ένας επιστήμονας με τεράστιες (και πανάξιες) περγαμηνές. Κατάφερε ο κύριος καθηγητής να δώσει λύσει ή καλύτερα και απλούστερα κατάφερε να εφαρμόσει την θεωρία την οποία δίδασκε τόσα χρόνια στις αίθουσες του Princeton;;;Η απάντηση είναι προφανείς.
Το θέμα προφανώς δεν είναι ο καθηγητής Bernanke αλλά το κενό μεταξύ ακαδημαϊκών παραδόσεων και θεωριών με την εφαρμογή των στην κοινωνία.
Σκοπός όλων αυτών των επιστημών της οικονομίας,της πολιτικής,της νομικής,των διεθνών σχέσεων ποίος είναι;Μα η βελτίωση της κοινωνίας!Η εφαρμογή των αποτελεσμάτων της έρευνας,των παραγομένων θεωριών στη κοινωνία. Μία θεωρία δεν κρίνεται σωστή όταν ισούνται δύο μεγέθη,όταν η καμπύλη βρίσκεται σε πλήρη ισορροπία στο χαρτί,αλλά όταν υπάρχει αντίκτυπος στην κοινωνία,όταν η κοινωνία ωφελείται,όταν η κοινωνία κερδίζει έστω και το παραμικρό,όταν φτάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στο βέλτιστο επιθυμητό για την κοινωνία,για τον κόσμο μας.
Δεν πάσχουμε από ερευνητές,από εργαστήρια,από τεχνικές και μεθοδολογίες.Πάσχουμε από ιδέες,από νέες εφαρμόσιμες θεωρίες,από οράματα για τον κόσμο μας,από φωτισμένες πρωτοβουλίες που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και την κοινωνία.

Ο διαφωτισμός έλαβε χώρα πολλούς αιώνες πριν...μήπως ήρθε η ώρα για ένα νέο διαφωτισμό...

Οι μάγισσες του Σάλεμ,του Arthur Miller

Το φοιτητικό θέατρο είναι εδώ ποιοτικό και πολιτικό!

Η θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου Πειραιώς, η οποία ανασυστάθηκε πριν από 4 χρόνια, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Β. Ασλανίδη ανέβασαν για 2 εβδομάδες, στο «Θέατρο κάτω από την γέφυρα» την παράσταση «Οι μάγισσες του Σάλεμ» του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Arthur Miller. Οι φοιτητές μετά από 5 εβδομάδες κοπιαστικής προετοιμασίας είδαν τον κόπο τους να πιάνει τόπο και η παράσταση να παίρνει σάρκα και οστά.
Πραγματικά δεν ξέρω αν η παράσταση μπορεί να κριθεί ή να σχολιαστεί τεχνικά και καλλιτεχνικά. Είναι πραγματικά κρίμα να κρίνουμε με «επαγγελματικούς» όρους την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου Πειραιώς η οποία όμως δούλεψε με επαγγελματισμό και αυταπάρνηση.
Η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή. Το έργο διαδραματίζεται στην πόλη Σάλεμ, επαρχία της Μασσαχουσέττης, τον 17ο αιώνα. Μία ομάδα από νεαρές κοπέλες κάνει ανάστατη την κοινή γνώμη της πόλης όταν αρχίζουν να κατηγορούν συγκεκριμένα άτομα ως «μάγους». Η υπόθεση, που περνάει στα χέρια του Σερίφη, παίρνει διαστάσεις χιονοστιβάδας, καθώς ο κάθε κατηγορούμενος κατηγορεί με τη σειρά του άλλους, και έτσι ξεκινούν ανακρίσεις, ενώ στην πόλη καταφθάνει και ένας δικαστής για να αναλάβει την εκδίκαση της υπόθεσης. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους «μάγους» είναι και η Ελίζαμπεθ Πρόκτορ, η οποία κατηγορείται από την πρώην ερωμένη του άντρα της, Τζων Πρόκτορ, για τέλεση μαύρης μαγείας. Η Ελίζαμπεθ συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο. Αρχικά ο Τζων Πρόκτορ αρνείται να καταθέσει για να αποφύγει το διασυρμό λόγω της μοιχείας. Ωστόσο, βλέποντας ότι η πρώην ερωμένη του Αμπιγκαίηλ, ξεσηκώνοντας και άλλα κορίτσια, έχει βαλθεί να κατηγορήσει όλη την πόλη λέγοντας ψέματα, ο Πρόκτορ πηγαίνει στο δικαστήριο και καταθέτει εναντίον της, αποκαλύπτοντας την παράνομη σχέση τους. Όταν καλείται ενώπιον του δικαστηρίου η Ελίζαμπεθ Πρόκτορ, για να ερωτηθεί για την παράνομη σχέση του συζύγου της, το αρνείται για να τον καλύψει, καταφέρνοντας να ακυρώσει το επιχείρημά του. Μην έχοντας άλλη επιλογή, και προτιμώντας να χάσει τη ζωή του γλιτώνοντας άλλους αθώους, ο Πρόκτορ καταθέτει ότι και ο ίδιος είναι μάγος και καταδικάζεται σε απαγχονισμό.

Το έργο The Crucible (Δοκιμασίες ή αλλιώς Οι μάγισσες του Σάλεμ) γράφτηκε το 1953 εποχή κατά την οποία γινόταν ένα άλλον κυνήγι, αυτό των κομμουνιστών στις Η.Π.Α.. Ο Μίλερ επισκέφθηκε το Σάλεμ και μελέτησε τα αρχεία*. Το απόγευμα που έφευγε από την πόλη άκουσε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του ότι ο παλιός του φίλος και σκηνοθέτης των θεατρικών έργων του Ηλίας Καζάν έδωσε στην Επιτροπή ονόματα ανθρώπων που ήταν, υποτίθεται, κομμουνιστές. Πολλοί άνθρωποι, ιδίως από το χώρο της Τέχνης και της διανόησης, με πλαστές κατηγορίες για «αντιαμερικανικές ενέργειες» και «φιλοκομμουνισμό» διωχτήκαν, καταστράφηκαν, εξοντώθηκαν σε ένα κυνήγι που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως «Μακκαρθισμός», από το όνομα του γερουσιαστή Μακκάρθυ που το εγκαινίασε. Ο συγγραφέας, σε χρόνια δύσκολα, καταθέτει τη μαρτυρία της δικής του συνείδησης ενάντια στη μαζική υστερία που καταλαμβάνει μια ολόκληρη χώρα.
Ο Μίλλερ, ενώ είχε διαμορφώσει αριστερές απόψεις κατά την εφηβική του ηλικία, λόγω των οικονομικών δυσκολιών της οικογένειάς του δεν έγινε ποτέ μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1956 κλήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών του Κογκρέσου υπό τον γερουσιαστή Μακάρθυ (ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις αντικομμουνιστικές λίστες προγραφών), για να κατονομάσει τα άτομα που είχε δει σε μια συγκέντρωση η οποία είχε θεωρηθεί κομμουνιστική. Αρνήθηκε να το κάνει και καταδικάστηκε για περιύβριση αρχής. Έκανε όμως προσφυγή και κέρδισε.
Αυτές οι δύο εποχές δεν είναι οι μοναδικές στην ιστορία των Η.Π.Α., ή ακόμη και του κόσμου, κατά τις οποίες υπήρξε γενικός παροξυσμός και μανία καταδίωξης απέναντι σε τι; Απέναντι στο διαφορετικό, απέναντι σε αυτό που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά και έρχεται αντιμέτωπο με την καθεστηκυία ταξη και το συμφέρον, από όποιον και αν εξυπηρετείται αυτό. Οι δίκες της Μόσχας του 1936 ήταν και αυτές τελετουργικές και θεατρικές. Και για να έρθουμε και στις ημέρες μας, η δαιμονοποίηση του Ισλάμ, τα στρατιωτικά δικαστήρια στο Γουαντάναμο δεν μοιάζουν και τόσο άσχετα με τις παλινωδίες του Σάλεμ. Επίσης το ζήτημα των δικών του Σάλεμ κοιταγμένο από διαφορετική οπτική γωνία εμφανίζει προεκτάσεις ή αναλογίες στην Ανατολή και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Το έργο του Μίλερ ερμηνεύθηκε πολλαπλά κατά τη διάρκεια της πεντηκονταετούς και πλέον σταδιοδρομίας του στις σκηνές του παγκόσμιου θεάτρου. Το 1980 λ.χ., όταν παίχθηκε στη Σαγκάη, ερμηνεύθηκε ως ένα είδος μεταφοράς των διώξεων και των πολιτικών δικών που έλαβαν χώρα στην Κίνα κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης. Ο Μίλερ υποστηρίζει πως από τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται το έργο του στο εξωτερικό κάθε φορά μπορεί αμέσως να αντιληφθεί την πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην εκάστοτε χώρα.

Το κοινό θεατρικό στοιχείο όλων αυτών των περιπτώσεων ήταν η τελετουργικότητα. Σε όλες τις περιπτώσεις οι κατήγοροι γνώριζαν εκ των προτέρων ποιες ομολογίες θα έπρεπε να αποσπάσουν από τους κατηγορούμενους προκειμένου να επιτύχουν τον αντικειμενικό τους σκοπό, που δεν ήταν άλλος από τη δημόσια παραδοχή της ενοχής των υποδίκων.
Το έργο είναι πλήρες νοημάτων και αντικατοπτρισμών-αντιστοιχιών με την καθεμία εποχή. Θανατική ποινή, σύλληψη χωρίς επαρκείς αποδείξεις και κατηγορίες, παράνομη σύσταση δικαστηρίων, ψευδομαρτυρίες, συγκρουόμενα συμφέροντα. Έννοιες παρούσες σε όλο το διάβα του χρόνου.

Οι φοιτητές της θεατρικής ομάδας έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και απέδωσαν κατά το βέλτιστο τις οδηγίες του σκηνοθέτη τους αλλά κυρίως το νόημα των κειμέν του Μίλλερ.

Ένας λάθος νόμος σε οδηγεί στη θυσία. Η ζωή, γυναίκα, η ζωή είναι το πιο πολύτιμο δώρο του Θεού. Καμία αρχή, όσο λαμπερή και αν είναι, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αφαίρεσή της …Μπορεί ο Θεός αν θέλει να καταδικάσει έναν ψεύτη λιγότερο από κάποιον που πέταξε την ζωή του για χάρη της τιμής του.

Παίζουν οι: Παντελής Φλατσούσης, Ελπίδα Μπούρα, Γιάννης Δαμάλας, Κατερίνα Στασινού, Μανώλης Ρασούλης, Γιώργος Μετταλίδης, Αλεξάνδρα Κιτσαντά, Αγγελική Μισέρου, Τζίνα Ηλιοπούλου, Χρύσα Θεοδόση, Κώστας Αντάραχας, Χρήστος Καψάλης, Νικόλας Χρυσοστόμου, Λίνα Λαμπροπούλου, Ολίνα Αγγελίδου και Νάση Σακιώτη.

Σκηνοθεσία: Βασίλη Ασλανίδη.

Μουσική επιμελεία: Γιώργος Ψύχας

Χορογραφία: Ελπίδα Μπούρα

Ήχος: Οδυσσέας Ζαφειρόπουλος.

Το έργο θα παρουσιαστεί επίσης και στο θέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, (Βασ. Όλγας 35, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 832060) την 25η Μαΐου 2008, στα πλαίσια του Πανελλήνιου Φεστιβάλ Φοιτητικού Θεάτρου.

Η ορκωμοσία του νέου Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Дмитрий Медвед

Είμαι ενθουσιαμένος με την τελετή!!!
Πραγματικά κατενθουσιασμένος!!!!!!!!
Ας την δούμε τεχνικά...
Ο σκηνοθέτης ήθελε να ναδείξει το μεγαλείο της Ρωσίας.Αυτό είναι αναμφίβολο!Και θέλησε να το κάνει με έναν παμέξυπνο τρόπο.Πως;Συνδυάζοντας τις δύο παλιές μεγάλες Ρωσίες.Την τσαρική και την Σοβιετική.Η περί ου ο λόγος τελετή ήταν κάτι το φοβερό,νομίζω αυτό που έχει και ο Πούτιν στο μυαλό του.Την δημιουργία,δηλαδή,μίας νέας και μεγάλης Ρωσίας μέσα από τα περασμένα μεγαλεία.Και με αυτή την τελετή τονίζεται ότι η Ρωσία είναι υπερήφανη και για το τσαρικό παρελθόν της και το σοβιετικό.Παρα τα όποια λάθη που έγιναν σε αυτές τις περιόδους της Ρωσικής ιστορίας, τα επιτεύγματα και η εξέλιξη της Ρωσίας είναι δεδομένα και αδιαμφισβήτητα.
Η τελετή αυτή δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από μία τελετή των Όσκαρ.Η steadycam με το μονοπλάνο μπροστά από το νέο Πρόεδρο,η έναρξη στο ρολόι,το σταδιακό zoom out από το Κρεμλίνο προς την Μόσχα και μετά το zoom in από το παράθυρο,η εντπωσιακότες μπάντες με την γνωστή πομπώδη χωροδία που θύμισε Κόκκινο Στρατό,οι περήφανοι στρατιώτες με τον άψογο βηματισμό και τον συγχρονισμό στο άνοιγμα της θύρας και στο γύρισμα του κεφαλιού καθώς περιδιέβαινε τον διάδρομο,οι εντωποσιακές στολές των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου(θέματα που θα αναπτυχθεί σε επόμενη ανάρτηση) η αλλαγή του ύφους του Προέδρου στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Μιλάμε για μία τέλεια τεχνικά τελετή που δείχνει πολλά για το μέλλον...